De emotioneel afwezige ouder - opvoeding en jeugd

Wat gebeurt er als je volwassen dochter jouw blinde vlekken als moeder onthult? Ontdek hoe jouw beeld van de opvoeding en jeugd kan verschillen van haar beleving, hoe die blindheid is ontstaan en wat deze ontdekking achteraf met je kan doen.

MOEDERSCHAP

Inge van der Vies

11/13/20263 min read

De emotioneel afwezige ouder

Sinds de schematherapie van mijn 32-jarige dochter, ben ik veel over mijzelf te weten gekomen. Tijdens de systeemgesprekken waarvoor ik werd uitgenodigd, werden blinde vlekken op pijnlijke manier onthuld. Het was alsof langzaam zware, velours gordijnen werden opengeschoven en ik het uitzicht van mijn dochter zag, op ons en haar wereld.

Existentiële crisis

Dat die zo wezenlijk afweek van wat ik als onze wereld beschouwde, blies mij compleet omver. Ik kon op dat moment niet bevatten dat dit haar werkelijkheid was en belandde in een existentiële crisis. Want hoe kon het in vredesnaam zijn dat ik, als professioneel opvoedondersteuner, zulke steken had laten vallen!

En niet alleen professional voelde ik mijzelf een lachertje, ook persoonlijk was het een regelrechte aanfluiting. Vanaf het moment dat zij geboren was, had ik immers gezworen haar die stabiele en liefdevolle omgeving te bieden, die ikzelf zo had moeten missen. Zij zou nooit hoeven meemaken wat ik had meegemaakt in mijn jeugd. Dat was een missie waar ik mijn moederschap op bouwde.

Systeemgesprekken

Misschien was die missie zo heilig en diep verankerd, dat het zelfs een groot deel van mijn identiteit bepaalde. Dat verklaart waarschijnlijk de versplintering in duizend stukjes van mijn zelfbeeld, na die leerzame systeemgesprekken. Ik begon te twijfelen aan alles; mijn scherpe blik mijn beoordelings-en inschattingsvermogen, mijn analyses. Zag ik het nog wel allemaal goed?!

Die onthullingen hebben bijna een jaar geleden plaatsgevonden. Samen met de hulp van een psycholoog, veeg ik nu de duizend stukjes bij elkaar en kijk ze één voor één aan. Langzaam maar zeker vallen de schellen van mijn ogen, een proces wat niet bepaald pijnloos verloopt, maar stap voor stap weer wat vaste grond onder mijn voeten geeft.

Ik heb geleerd dat ook al weet je nog zo goed hoe je iets niet wilt, je de weg naar hoe het dan wel moet niet automatisch kent. Ook al had ik nog zo'n rotsvast vertrouwen en twijfelde ik geen moment dat ik het daadwerkelijk anders ging doen, heb ik mij geen moment gerealiseerd dat ik daarvoor onvoldoende was toegerust.

Moraal van dit verhaal?

Ik deel dit verhaal om andere ouders bewust te maken dat niet alles zomaar maakbaar is. Dat invloeden uit hun 'bijzondere jeugd' vaak onbewust en al helemaal niet gewenst, hun sporen nalaten. Ik doe een poging, met het delen van dit ervaringsverhaal, te waarschuwen vooral alert te zijn op eigen valkuilen, zodat voorkomen kan worden dat zij op een dag net zo ontgoocheld wakker worden als ik.