De slopende zomerhitte van de Spaanse zon

Spaanse zomers

De verzengende hitte van de afgelopen periode bracht mij terug naar de tien zomers die ik op de Spaanse hoogvlakte heb geleefd. In het heden ga ik helemaal kapot onder deze temperaturen en vraag ik mij verbijsterd af hoe ik dat daar in hemelsnaam al die tijd heb volgehouden. Ik graaf in mijn herinneringen en beleef opnieuw zo'n typische Spaanse dag in augustus.

De koude douche

Een paar keer per week rijd ik met mijn aircoloze Renaultje naar de Makro in Madrid om sterke drank en keukenvoorraad in te slaan.

Bij terugkomst zit mijn partner al in het café naar het nieuws op televisie te kijken. Nadat alles is uitgeladen en opgeborgen, maak ik voor mezelf een dubbele espresso in een glas vol ijsklontjes. Routinematig geef ik mijn partner een kus, waarna ik in het privégedeelte verdwijn om, na een derde koude douche, de administratie bij te werken.

Het kwik is buiten inmiddels boven de dertig graden uitgekomen. Voordat ik achter mijn bureau ga zitten, sluit ik overal de rolluiken. Binnen is het met 23 graden nog redelijk uit te houden, maar die relatieve koelte heeft geen enkel effect op de hardnekkige breinmist.

Als de administratie is bijgewerkt, doe ik wat huishoudelijke klusjes en schuif ik, na opnieuw een vierde koude douche, bij mijn partner aan voor de lunch. Ons café ligt in een klein dorp waar tijdens de lunch weinig gebeurt. Uit kostenoverweging gaat de airco daarom pas rond drie uur aan.

Na de lunch melden zich drie klanten.

Mijn partner zet zijn goedgemutste glimlach op, sluit ramen en deur en schakelt de airco in. Een beproefde tactiek om klanten langer te laten blijven, genietend van de koelte, de drank en zijn aangename gezelschap. Voor mij is dat het sein om huiswaarts te keren voor een welverdiende en hopelijk ook lukkende siësta.

Hersenmist

Bij het opstaan zit mijn hoofd nog vol hersenmist door slaapgebrek. Dat was gisteren zo, eergisteren ook en eigenlijk al weken. De mist wordt met de dag dikker.

Nog even terug in bed duiken is geen optie; er moet gewerkt worden. Bovendien zijn de bezwete lakens en het vochtige kussen niet bepaald uitnodigend. Een koude douche en sterke koffie, daar verlang ik naar. Heel even wekken ze de illusie van een opkikker, maar zodra ik mijn schaarse kleding aantrek, ebt dat gevoel alweer weg. Er geen actieve aandacht aan besteden is het beste. Ergernis en frustratie maken de situatie alleen maar moeilijker te verdragen.

Ons huis ligt naast ons café, dus ik ben zo op mijn werk. Of eigenlijk lopen huis en café naadloos in elkaar over. De gezamenlijke keuken vormt de schakel tussen werk en privé. Ik had dus elke dag een thuiswerkdag. Superpraktisch, maar om heel veel andere redenen bepaald niet fijn.

Mijn partner en ik hebben de taken helder verdeeld. Ik sta vroeg op en maak eerst het café schoon. Daarna bereid ik in de keuken de tapas voor die dag. Tegen die tijd gutst het zweet alweer rijkelijk uit mijn poriën en ben ik toe aan de tweede koude douche van de dag.

Siësta

De temperatuur in huis is inmiddels opgelopen tot 29 graden. Voordat ik op bed ga liggen, neem ik nog snel een vijfde koude douche. Zonder me af te drogen druppel ik de slaapkamer binnen, zet de ventilator op het nachtkastje aan en ga ruggelings op bed liggen. De luchtstroom strijkt weldadig over mijn natte, naakte lichaam. Kippenvel op mijn armen. Het verkwikkende gevoel duurt helaas maar een paar minuten, maar mijn lichaamstemperatuur is voldoende gezakt om, met het monotone gezoem van de ventilator op de achtergrond, toch in een heilzame slaap te vallen.

Om zes uur gaat de wekker. Zodra ik de ventilator uitzet, word ik omarmd door een drukkende warmte. Snel trek ik iets luchtigs aan en loop op mijn teenslippers via de keuken de aangename koelte van het café in.

Het is druk en, zoals dat hoort in een Spaans café, oorverdovend lawaaierig. Ook ik zet mijn goedgemutste gezicht op, begroet links en rechts wat klanten en posteer mij met een koud flesje bier binnen handbereik achter de bar, waar ik mijn partner tijdens het spitsuur assisteer. Rond tienen is de grootste drukte voorbij. De airco gaat uit en ramen en deuren worden wagenwijd opengezet. De weldadige koelte is voor die dag verdwenen.

Straatleven

Voor het café hebben zich, zoals elke zomeravond, wat vrouwen uit de buurt verzameld. Een enkeling bestelt af en toe een sinas, maar de meesten zitten op de stoeprand en de hoge deurdrempel van ons huis, grote zakken zonnebloempitten te verorberen. Met een koud biertje in de hand begroet ik hen en luister naar hun gesprekken. Ze klinken als ruzie, maar gaan over kinderen die zich vervelen in de lange vakantie, de verzengende hitte en de nieuwste ontwikkelingen in een of andere televisiesoap.

Ik heb dringend behoefte aan een koude douche en meld me af bij mijn partner. Eerst trek ik overal de rolluiken omhoog en zet alle ramen tegen elkaar open zodat het eindelijk kan doorwaaien. Na de vijfde verkwikkende douche sla ik een dunne sarong om mijn natte lijf, drapeer een handdoek over de leren bank en zet de televisie aan.

Dankzij de schotelantenne op het dak kan ik op RTL 4 het late nieuws kijken. Volgen lukt echter niet op dit soort zomeravonden. Met de ramen wagenwijd open stroomt het straatrumoer voor de deur de woonkamer binnen. De dames zitten nog altijd op mijn deurdrempel te tetteren, waardoor de nieuwslezer nauwelijks te verstaan is.

Hen vriendelijk verzoeken ergens anders verder te praten is geen optie. Het zijn de echtgenotes van onze klanten en die moeten, volgens mijn partner, met fluwelen handschoentjes worden aangepakt.

Na een uur groen en geel geërgerd te hebben, in de ijdele hoop dat de dames eindelijk eens naar huis zouden gaan, hijs ik me weer in mijn kleren en zoek mijn toevlucht tot het aangrenzende café. Rust vind ik daar evenmin. Hoewel er nog maar een handjevol klanten zit, hebben Spanjaarden de gewoonte luidkeels met elkaar te praten en naarmate de avond vordert, draait de volumeknop alleen maar verder open.

De verkoelende zegen van het nachtcafé

Het loopt tegen twaalven. In het eetgedeelte begin ik opzichtig de stoelen op tafel te zetten: het eerste teken dat we richting sluitingstijd gaan. Mijn partner is daar nooit blij mee. Hij laat sluitingstijd het liefst afhangen van de behoeften van zijn klanten, uit angst anders klandizie kwijt te raken.

Na het stapelen van de stoelen doe ik het licht uit in het eetgedeelte en vul de koelkasten bij. Rond half één zijn alle klanten verdwenen. Mijn partner maakt de kas op, kijkt tevreden en stelt voor om op het terras van nachtcafé Carlos nog een afzakkertje te nemen in de koelte van de nacht.

Uiteindelijk rollen we om drie uur 's nachts uitgeput en lichtelijk aangeschoten ons bed in. Om acht uur gaat mijn wekker weer. Op naar een nieuwe dag onder de verzengende hitte van de Spaanse augustuszon.

Meer lezen over mijn Spaanse avontuur en andere live-events? Lees dan mijn autobiografische roman eens

Blijf op de hoogte van nieuwe blogs

Schrijf je hier in, dan mis je niks

Volg mij op de social