Niemand snoert mij nog de mond

Waarom wilde jij een autobiografie publiceren?, is een vraag die mij vaak gesteld wordt en waarop ik eigenlijk geen kort antwoord kan geven. Maar dat vervolgens toch doe.

Boosheid, verontwaardiging, kleinering, woede, genoegdoening, erkenning, bagatellisering en verwaarlozing. Het zijn allemaal emoties die ten grondslag liggen aan mijn besluit mijn levensverhaal niet alleen op te schrijven, maar ook daadwerkelijk te publiceren.

Zie dat maar eens in een kort en krachtig antwoord te gieten.

Het beste antwoord zou misschien zijn: Lees mijn boek, dan weet je waarom.

Hoewel dat waarschijnlijk het eerlijkste antwoord is dat ik kan geven, klinkt het nogal opdringerig. Te veel als een verkooppraatje. Dus laat ik proberen het hier uit te leggen.

Woede en boosheid

Om het onrecht dat mij als puber is aangedaan. Om de schade die is aangericht en de onachtzaamheid waarmee vervolgens met die schade werd omgegaan.

Verontwaardiging en bagatellisering

Om het stilzwijgen over wat er is gebeurd. Het afzwakken van de gevolgen. Het bagatelliseren van de ernst van mijn lijden en van het handelen dat daaraan ten grondslag lag.

Kleinering en verwaarlozing

Om de beschuldigingen. Het aanpraten van schuld en schaamte. Het verwijt dat ik me aanstelde of kleinzielig was. Het ontbreken van nazorg. En uiteindelijk: het doodzwijgen van gebeurtenissen die mijn leven ingrijpend hebben beïnvloed.

Genoegdoening en erkenning

Niemand gaat mij de mond nog snoeren.

De waarheid mag verteld worden. Sterker nog: voor mij móést die verteld worden. Iedereen mag weten waarom mijn ouders probeerden mij het zwijgen op te leggen. Ik ben geen aansteller. Het was niet: ‘Er gebeurt overal wel eens wat.’

Gerechtigheid

Misschien is dat uiteindelijk wel het woord dat alles omvat.

Het schrijven zelf was ruim twee jaar lang een emotionele rollercoaster. Maar het publiceren voelde als een louterende bevrijding.

Het was eruit.

Het hele verhaal was in woorden gevangen. Het stond zwart op wit. En dat heeft iets van bewijskracht.

De hele wereld mocht weten wie ik was, waar ik vandaan kwam en welke invloed mijn onveilige jeugd, lange tijd zonder dat ik mij daarvan bewust was, op mijn volwassen leven heeft gehad.

Niet langer alleen met mijn herinneringen.

Niet langer mijn verhaal alleen in mijn hoofd.

Het stond er.

En iedereen mocht het lezen.

Ben je na het lezen nieuwsgierig geworden naar mijn boek, of naar mij als auteur?

Op zondag 27 september ben ik aanwezig op het Auteursfestival op Kasteel Maurick in Vught. Samen met zo’n tachtig andere auteurs ga ik daar graag in gesprek met jou. Dus als je nog meer vragen hebt — kom ze stellen.

En loop jij zelf al een tijdje rond met het idee om je levensverhaal te schrijven? Ook dan ben je van harte welkom. Tijdens het festival geef ik een interactieve lezing over hoe je jezelf kunt voorbereiden op het schrijven van je eigen levensverhaal.

Alle informatie over het Auteursfestival vind je >>>>>>

Het lijkt me ontzettend leuk je daar te ontmoeten.

Nee.

Mij is iets aangedaan wat traumatisch was en mijn verdere leven ingrijpend heeft beïnvloed. Lange tijd zonder dat ik zelf begreep hoe groot die invloed was.

Ik was het schuld- en schaamtegevoel meer dan zat.

Daarom publiceerde ik ook niet onder een pseudoniem, maar onder mijn eigen naam. Met het vertellen van mijn levensverhaal wilde ik de verantwoordelijkheid daar leggen waar die thuishoort.

Blog delen

Blijf op de hoogte van nieuwe blogs

Schrijf je hier in, dan mis je niks

Volg mij op de social