Ouderschap na traumatische ervaringen: Het verlangen naar Moederschap.

Ouderschap na traumatische ervaringen. Hoe traumatische jeugdervaringen het verlangen om moeder te worden kan beïnvloeden. Een behoefte om eigen gemis te herstellen. Wat zijn de gevolgen voor hun ouderschap en hun kinderen? Lees meer over deze complexe dynamiek.

Inge van der Vies

8/21/20263 min read

“Ouderschap na traumatische ervaringen”

Deze oproep zag ik een tijdje geleden voorbij komen op LinkedIn

Vragenlijst voor ouders en verzorgers van inmiddels volwassen kinderen

Augeo Foundation en Traumanet doen onderzoek naar de ervaringen en behoeften van ouders en verzorgers die traumatische ervaringen hebben meegemaakt. We willen beter begrijpen welke uitdagingen zij tijdens het ouderschap hebben ervaren als gevolg van deze ervaringen, welke steun vanuit hun omgeving destijds helpend was en welke steun zij hebben gemist.

Omdat mijn autobiografische roman "Was dit het nu allemaal waard?" gaat over mijn moederschapswens na een onveilige jeugd, was ik blij verrast met deze oproep. Ik vulde de bijgevoegde vragenlijst direct in en deelde de oproep via verschillende kanalen en groepen.

Maar de oproep zette mij ook meteen aan het denken.

Hoeveel moeders zouden er zijn, bij wie het verlangen moeder te worden werd beïnvloed door die traumatische ervaringen, zonder dat zij zich daarvan bewust waren?

Juist omdat ze zelf iets hebben gemist, kan er een sterke behoefte ontstaan om dat later zelf te creëren. Om iets recht te zetten. Iets over te doen. Een hiaat te dichten. Misschien zelfs een fout te herstellen. Om te laten zien hoe het wél moet. Maar aan wie eigenlijk? Aan hun ouders? Aan zichzelf?

En hoeveel van deze moeders zijn zich gaandeweg bewust geworden van die invloed? Wat deed dat besef vervolgens met hun moederschap? En welke positieve én negatieve gevolgen kan dat hebben (gehad) voor hun kinderen?

Mijn persoonlijke ervaringen gaven vooral inzicht in hoe het níét moest. Ik was er voor honderd procent van overtuigd dat de combinatie van mijn eigen ervaringen en dat inzicht mij prima papieren gaf om een goede moeder te worden.

Alleenstaand moederschap

Dat mijn moederschap na twee jaar overging in fulltime alleenstaand moederschap, had uiteraard niet mijn voorkeur. De struggles en het alleen dragen van de verantwoordelijkheid voor het grootbrengen van mijn dochter, bracht ik vooral in verband met de specifieke uitdagingen van het alleenstaand moederschap. Niet met de mogelijkheid dat de zwaarte ervan óók iets te maken zou kunnen hebben met mijn eigen jeugdervaringen.

Mijn gekozen opvoedstijl had te maken met een persoonlijke copingstrategie. Een strategie die het voor mij, als alleenstaande ouder, haalbaar moest maken mijn dochter alleen op te kunnen voeden. Dat daarin toch sporen van mijn eigen jeugdtrauma waren geslopen, daarvan was ik mij totaal niet bewust.

Hoopvolle ontwikkelingen

Het is hoopvol dat er steeds meer aandacht komt voor jeugdtrauma’s en dat de gevolgen daarvan beter worden herkend en erkend. Want we geven niet alleen ons genetisch materiaal door aan onze kinderen. Ook ervaringen, overtuigingen, angsten en overlevingsstrategieën kunnen – vaak zonder dat we het beseffen – hun weg vinden naar een volgende generatie.

Juist daarom vind ik onderzoek zoals dat van Augeo Foundation en Traumanet zo belangrijk.

Niet alleen voor de wetenschap en de hulpverlening, maar ook voor vrouwen met een kinderwens. Niet omdat je eerst volledig met je verleden moet hebben afgerekend voordat je moeder mag of kunt worden. Maar omdat bewustwording kan helpen om te herkennen wat van jou is, wat uit je eigen jeugd komt en wat je misschien onbedoeld meeneemt in de opvoeding van je kind.