Persoonlijke Groei: Bewustwording van Onvermogen

Van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam

De stap van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam is vaak de eerste echte stap naar ontwikkeling en persoonlijke groei. Het moment waarop dat inzicht plotseling doordringt, opent nieuwe mogelijkheden. Er gaan deuren open naar kennis waarvan je eerder niet eens wist dat ze bestonden.

Het moment waarop je ogen open gaan.

Soms wordt dat inzicht aangewakkerd door een boek of een film, die je ogen opent en je aan het denken zet. Maar wanneer die onbewuste onbekwaamheid dieper geworteld zit, komt het bewustzijn vaak pas boven water tijdens een gesprek met een therapeut of psycholoog

De confrontatie met je eigen onbekwaamheid

Dat moment kan schokkend zijn. Het besef dat je iets lange tijd niet hebt gezien, terwijl je zelf overtuigd was dat je het goed deed, kan hard binnenkomen. Het voelt als een onthulling waar je niet op voorbereid was.

De eerste reactie is vaak weerstand. De neiging om weg te lopen of het te ontkennen kan sterk zijn. Het voelt alsof je wordt weggezet als dom of onwetend. Dat is geen prettige ervaring. Het heet confrontatie.

Tegelijkertijd dringt zich een andere vraag op: - - Hoe dan?

Hoe kon het gebeuren dat je dit nooit eerder hebt gezien? Als intelligent mens is het bijna niet te bevatten dat je zulke wezenlijke zaken over het hoofd hebt kunnen gezien. Hoe zijn deze blinde vlekken ontstaan?

Wanneer je zelfbeeld begint te schuiven

De zestig ruim gepasseerd, kom ik terecht in een situatie waarin mijn zelfbeeld als moeder begint schuiven.

Ik neem deel aan systeemgesprekken, samen met mijn dertigjarige dochter en haar schematherapeut. Na elk gesprek voel ik mij een stukje kleiner worden. Vol ongeloof luister ik naar wat er wordt benoemd: waar ik steken heb laten vallen, wat ik door mijn eigen onbekwaamheid niet heb gezien.

De pijn van inzicht binnen de moeder-dochterrelatie

Maar ook waar die onbekwaamheid vandaan komt. Een schrale troost is het, dat de oorsprong blijkt te liggen in mijn eigen jeugd. Een jeugd waarvan ik dacht dat ik mij er al lang aan had ontworsteld. Een jeugd die ik vooral had gebruikt als voorbeeld van hoe het niet moest en hoe ik het niet zou doen.

Voor een moeder is het bijna onverteerbaar te moeten erkennen dat zij, ondanks haar goede intenties, schade heeft aangericht bij degene die haar het meest dierbaar is. Dat haar onbewuste onbekwaamheid heeft geleid tot pijn en verdriet bij haar eigen kind.

Wat doe je met deze inzichten?

Inzicht kan verrijkend zijn en je bent nooit te oud om te leren. Daar ben ik altijd van overtuigd geweest. Maar wat moest ik in hemelsnaam met deze nieuwe inzichten?

Pas na verloop van tijd, toen de eerste schok was geland, wist ik het.

Het kan toch niet zo zijn dat ik de enige vrouw ben die na een onveilige jeugd moeder is geworden? Er moeten meer vrouwen zijn die worstelen met gelijksoortige issues en gevoelens?

Schrijven als heling en herkenning

Ervaringen delen heb ik al eerder gedaan in mijn debuutroman “Was dit het nu allemaal waard?” en weet dat dit niet alleen troost kan bieden, maar ook herkenning en erkenning. In mij groeide de noodzaak om hier wederom een autobiografische roman over te schrijven.

Ik hoop deze tweede roman eind dit jaar te publiceren.

Wil je op de hoogte blijven van de lancering? Stuur dan via de contactpagina een berichtje, dan hou ik je op de hoogte!

Blijf op de hoogte van nieuwe blogs

Schrijf je hier in, dan mis je niks

Volg mij op de social