Van sales naar welzijnswerk: hoe ik mijn passie vond
Ontwikkel je passie door je werk, of leg je jouw passie in je werk. Hoe raken mensen bevlogen en gedreven. Die drive, is dat iets intrinsieks of ontwikkeld?
Inge Vies
6/20/20262 min read
Twee levens, twee loopbanen
Mijn loopbaan is grofweg in twee delen te verdelen: de periode vóór mijn emigratie naar Spanje en de periode na mijn remigratie, na een verblijf van tien jaar in het buitenland. Opvallend genoeg speelden deze twee fases zich af in totaal verschillende werelden.
De eerste helft van mijn carrière bracht ik door in sales, marketing en reclame. De tweede helft vond plaats binnen het welzijnswerk. Een groter contrast kun je je bijna niet voorstellen: de ene wereld draait om resultaten, targets en producten, de andere om mensen, kwetsbaarheid en verbinding.
Wat wil je later worden?
Op televisie kijk ik vaak met bewondering naar jongeren die vol overtuiging antwoord geven op de vraag: "Weet je al wat je later wilt gaan doen?" Ze vertellen met zoveel zelfvertrouwen waar hun passie ligt, dat er nauwelijks ruimte overblijft voor twijfels als: Ja, maar wat als het niet lukt?
Voor mij verliep dat heel anders.
Mijn carrière in sales en marketing was allesbehalve een zorgvuldig uitgestippeld pad. Met een bij elkaar gesprokkeld havo-diploma rolde ik er als administratief medewerker min of meer toevallig in. Veel tijd om stil te staan bij mijn passie was er niet geweest. Mijn leven was op dat moment nogal rommelig. Belangrijker was dat er brood op de plank kwam.
Toch intrigeerde de wereld van sales en marketing me. Dankzij mijn nieuwsgierigheid kreeg ik de kans om, op kosten van mijn werkgever, de NIMA-opleiding te volgen. Zo ontwikkelde ik mij verder binnen die branche.
Emigreren naar Spanje en opnieuw beginnen
Op mijn negenentwintigste emigreerde ik samen met mijn toenmalige echtgenoot naar Spanje.
Die periode zou ik omschrijven als avontuurlijk, intens en bijzonder leerzaam. Vooral de moeilijke lessen hebben mij gevormd. Uiteindelijk brachten ze mij ertoe om na tien jaar terug te keren naar Nederland.
Ik remigreerde als alleenstaande moeder van een tweejarige peuter, met een nieuwe taal, een rugzak vol levenservaring en de uitdaging om opnieuw een bestaan op te bouwen.
Van marketing naar welzijnswerk
De wereld van sales en marketing trok mij inmiddels niet meer. Bovendien zat de branche niet bepaald te wachten op een alleenstaande moeder die maximaal vier dagen per week wilde werken en bij ziekte van haar kind direct voor praktische problemen kwam te staan.
Vanuit de bijstand begon ik vrijwilligerswerk bij VluchtelingenWerk. Daar maakte ik kennis met een totaal andere werkelijkheid.
Een wereld waarin het niet draaide om producten, marktaandelen of omzet, maar om mensen.
Ik kwam in aanraking met menselijk leed, verlies, onzekerheid en kwetsbaarheid. En juist daar gebeurde iets onverwachts.
Mijn passie vond ik pas op mijn veertigste
Pas op mijn veertigste ontdekte ik waar mijn echte passie lag: mensen helpen en ondersteunen in moeilijke periodes van hun leven.
Mijn NIMA-diploma's, reclameopleiding en jarenlange werkervaring, waren in deze nieuwe wereld nauwelijks relevant. Wat wél van waarde bleek, waren mijn eigen levenservaringen, de tegenslagen die ik had overwonnen en de veerkracht die ik onderweg had ontwikkeld.
Dat waren de ingrediënten die het vuurtje aanwakkerde voor het welzijnswerk.
Ervaringsdeskundigheid als kracht
De opleiding tot counselor gaf mij uiteindelijk de professionele kennis en vaardigheden om mijn ervaringsdeskundigheid verantwoord in te zetten.
Tot aan mijn pensioen heb ik met veel passie en toewijding gewerkt als psychosociaal hulpverlener.
Dat werk was meer dan een baan. Het was geen invulling van mijn nieuwe leven, maar zingeving.
Het gaf betekenis aan de tegenslagen die ik zelf had meegemaakt en overwonnen. Alsof al die moeilijke ervaringen uiteindelijk toch ergens goed voor waren geweest.
Ik vond niet alleen een nieuw beroep, maar ook een nieuwe identiteit.