Onlangs las ik op @Augeo Foundation een wetenschappelijk artikel dat mij direct greep. Ik citeer:

‘Kinderen die onveilig opgroeien, krijgen vaker te maken met stress en uitdagingen. Toch blijkt een groot deel van hen zich verrassend veerkrachtig te ontwikkelen. Veerkracht is daarbij geen vast gegeven, maar een dynamisch proces: het ontstaat in de wisselwerking tussen het kind en zijn of haar omgeving.’

Die woorden bleven hangen

Een spiegel via mijn eigen boek

Dat mijn autobiografische roman Was dit het nu allemaal waard? onderliggend precies over dit soort veerkracht gaat, drong eigenlijk pas echt tot me door, nadat ik een recensie ontving van @Petra Korstanje – KOP/KOV therapeut“

Wat als je tot de ontdekking komt in wat voor grond jouw plantje eigenlijk is geplant? Gezien de onveilige jeugd die Inge(auteur) heeft gehad, zou je kunnen denken dat op die grond niks meer wil groeien”.

Die metafoor raakte iets essentieels

Reflectie; hoe heb ik dat eigenlijk gedaan?

De recensie legde de diepere laag weer van mijn roman. Want hoe had ik mijn leven eigenlijk vormgegeven na een onveilige jeugd?

Het wetenschappelijk artikel richt zich op veerkracht bij kinderen en jongeren. Mijn onderzoek ging verder. Ik keek naar een veel langere periode: van mijn geboorte tot mijn veertigste.

Hoe ben ik geworden wie ik nu ben?

Poly-strength: veerkracht is nooit één ding

In het artikel wordt gesproken over poly-strength: het idee dat veerkracht niet voortkomt uit één eigenschap, maar uit een samenspel van meerdere krachten.

Denk aan: emotionele regulatie, doelgerichtheid, steun vanuit de omgeving

Het gaat dus niet om die ene beschermende factor, maar om een combinatie van hulpbronnen die samen maken dat iemand met tegenslag kan omgaan.

Mijn persoonlijke hulpbronnen

Toen ik mijn eigen leven langs deze lat legde, kwam ik uit op een aantal terugkerende krachten:

• Nieuwsgierigheid, leergierigheid, sociale vaardigheid

• Discipline en doorzettingsvermogen (krachtinspanning)

• Relativeringsvermogen (de kunst van het bagatelliseren)

• Problemen zien als uitdagingen

• No guts, no glory (avontuur)

• Een levensdoel: het beter doen dan mijn ouders, een betere moeder worden

• Werken: zingeving, waardering, teamgeest, succes

• Studeren: zingeving en het voeden van mijn ratio

Identiteit of overlevingsstrategie?

Lange tijd heb ik gedacht: dit ben ik. Dit is mijn identiteit.

Maar eerlijk gezegd begin ik daar nu een beetje aan te twijfelen.

Is dit wie ik bén, of is dit wat ik heb ontwikkeld om te kunnen omgaan met wat er was?

Kijken met de kennis van nu

Dit soort wetenschappelijk onderzoek helpt mij om met de kennis van nu, naar mijn eigen verleden te kijken. Het maakt mijn geschiedenis niet anders, maar wel begrijpelijker. Gelaagder. Betekenisvoller.

Wat nog ontbreekt: het volwassen perspectief

Wat ik miste in dit onderzoek, zijn de langere termijn effecten.

Onderzoek naar volwassenen die zijn opgegroeid in onveilige situaties, zou waardevolle inzichten kunnen geven in de lange termijngevolgen van coping strategieën en hoe veerkracht zich verder vormt en verankert in het volwassen leven.

Want niet ieder kind krijgt tijdig de hulp die het nodig heeft, om traumavrij(er) aan het volwassen leven te beginnen.

Wil je weten hoe veerkracht zich in een mensenleven ontwikkeld — voorbij theorie?
In ´Was dit het nu allemaal waard?´ deel ik mijn ervaringsverhaal en lees je hoe veerkracht er in de praktijk uitziet.

Veerkracht als levenskunst na een onveilige jeugd

Blijf op de hoogte van nieuwe blogs

Schrijf je hier in, dan mis je niks

Volg mij op de social