Wanneer een kinderwens ook een belofte aan jezelf is
Waardoor ontstaat een kinderwens en wat zijn de drijfveren van een vrouw om moeder te willen worden? Ontdek waarom deze wens vaak dieper gaat dan enkel hormonen en de biologische klok, welke intrinsieke verlangens daarbij een rol spelen.
Inge van der Vies
10/16/20266 min read
Blog delen
De kinderwens
Ervan uitgaande dat er sprake is van een vrije keuze: wat maakt dat een vrouw besluit moeder te worden? Waar komt haar kinderwens vandaan? Waarom kiest zij voor het ouderschap?
Heeft het met hormonen te maken? Met die veelbesproken biologische klok? Of is het een onbewust oerinstinct dat, ondanks al onze culturele en maatschappelijke ontwikkelingen, uiteindelijk toch zijn plaats opeist?
Ik vind het fascinerende vragen.
Mijn autobiografische roman Was dit het nu allemaal waard? is in feite één grote zoektocht naar het antwoord op een heel persoonlijke vraag: waar kwam mijn eigen, allesoverheersende kinderwens vandaan? Waarom wilde ik zo ontzettend graag moeder worden?
En misschien nog wel belangrijker: wat hoopte ik daarin te vinden?
Het klassieke beeld
Vanuit biologisch perspectief is voortplanting noodzakelijk voor het voortbestaan van onze soort. Maar daarmee is nog lang niet verklaard waarom individuele vrouwen wel of juist geen kinderen willen.
Want onder die kinderwens kunnen heel verschillende drijfveren schuilgaan. Bewuste verlangens, verwachtingen, idealen, maar ook behoeften waarvan we ons nauwelijks bewust zijn.
En daar wordt het wat mij betreft pas echt fascinerend.
Het gezin van herkomst
De manier waarop je zelf bent opgevoed en gevormd, kan een belangrijke rol spelen in hoe je later tegen het moederschap aankijkt.
Hoe zag jouw gezin eruit? Had je broers en zussen? Was het een harmonieus en stabiel gezin? Hoe was de relatie tussen je ouders? Of groeide je op in een eenoudergezin?
Wat je vanuit huis meekrijgt, omarm je of verwerp je.
Niet perse alles natuurlijk. Je maakt een selectie. Het ene vond je fantastisch en neem je mee in jouw eigen ideeën over het moederschap. Het andere verafschuw je en zet je het liefst linea recta bij het grof vuil.
Zo vormen we, vaak zonder dat we ons daarvan bewust zijn, onze eigen ideeën over wat goed ouderschap zou moeten zijn.
Maar wat nu als je nauwelijks positieve voorbeelden hebt meegekregen?
Wanneer je jeugd allesbehalve veilig was
Wat als je bent opgegroeid in een gezin waar psychische problemen, verslaving, emotionele verwaarlozing en voortdurende spanningen de boventoon voerden?
Dan kan er sprake zijn van een KOPP/KOV-achtergrond: Kinderen van Ouders met Psychische Problemen of Verslavingsproblemen. KOPP/KOV
Zelf had ik destijds geen flauw idee dat mijn onveilige jeugd überhaupt een naam had. Laat staan dat ik wist welke invloed die ervaringen konden hebben op mijn latere levenskeuzes.
Ik wist vooral heel goed hoe ik het niet wilde.
En juist daarin schuilde, zo ontdekte ik veel later, een belangrijke verklaring voor mijn eigen kinderwens.
Wat een onveilige jeugd met je kinderwens kan doen
Gelukkig is er tegenwoordig veel meer aandacht voor de gevolgen van opgroeien in een onveilig gezin. Ook voor de manier waarop ervaringen uit je jeugd kunnen doorwerken in je relaties, je kinderwens en je latere ouderschap.
Die invloed is overigens niet voor iedereen hetzelfde. Waar de één juist heel sterk verlangt naar een eigen gezin, kan de ander besluiten nooit aan kinderen te beginnen.
Er zijn verschillende patronen die daarbij een rol kunnen spelen.
De angst dat de geschiedenis zich herhaalt
Wie opgroeide met psychische problemen, verslaving of emotionele onveiligheid bij de ouders, kan bang zijn om die geschiedenis onbedoeld te herhalen. Kan ik mijn kind wel de veiligheid en stabiliteit bieden die ik zelf zo gemist heb?
De drang om het perfect te doen
Wanneer je als kind voortdurend op je hoede moest zijn, kan de behoefte aan controle groot worden. Het ouderschap voelt dan als een enorme verantwoordelijkheid. De lat ligt zo hoog dat de angst om tekort te schieten soms sterker wordt dan de kinderwens.
De behoefte om het anders te doen
Er kan ook precies het tegenovergestelde gebeuren. Een bijzonder sterke kinderwens, gevoed door het verlangen om een warm, liefdevol en veilig gezin te creëren. Een thuis zoals je dat zelf nooit hebt gekend.
De angst om opnieuw te moeten zorgen
Sommige kinderen hebben al op jonge leeftijd verantwoordelijkheden gedragen die eigenlijk bij hun ouders thuishoorden. Als je jarenlang voor anderen hebt moeten zorgen, kan de gedachte om opnieuw verantwoordelijk te worden voor iemand anders juist afschrikken.
De invloed op partnerrelaties
Wie als kind heeft geleerd dat relaties onveilig of onvoorspelbaar zijn, kan op latere leeftijd moeite hebben met vertrouwen, hechting of het aangaan van een duurzame relatie. Ook dat kan invloed hebben op de wens om een gezin te stichten.
Het zijn geen vaststaande gevolgen en zeker geen wetmatigheden. Maar het zijn wel mogelijke verbanden die het verdienen om onderzocht te worden.
Mijn kinderwens was óók een belofte
Pas nadat ik mijn autobiografische roman had afgerond, kon ik glashelder zien welke verbanden er bestonden tussen mijn onveilige jeugd en mijn allesoverheersende kinderwens.
Begrijp me goed, dat inzicht heeft mijn kijk op het moederschap veranderd, maar niet mijn gevoel erover. Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze om moeder te worden. Wat ik nu beter begrijp, is waarom dat verlangen destijds zo allesoverheersend was. Mijn verleden heeft die wens misschien mede gevormd, maar het heeft niet bepaald hoeveel liefde ik voor mijn kind voel.
Ik herkende mij vooral in die ene drijfveer: compensatiedrang.
Ik wilde het anders doen.
Ik wilde een kind een veilige, liefdevolle jeugd bieden. Een thuis waar warmte, geborgenheid en vertrouwen vanzelfsprekend waren. Waar een kind gewoon kind mocht zijn.
Alles wat ik zelf zo had gemist.
En ergens, diep vanbinnen, had ik mezelf kennelijk al op jonge leeftijd een belofte gedaan.
Als ik later moeder word, zal mijn kind niet hoeven meemaken wat ik heb meegemaakt.
Wat ik destijds beschouwde als een heel bewuste keuze voor het moederschap, bleek achteraf óók geworteld in mijn eigen onverwerkte jeugdervaringen.
Dat inzicht kwam dus pas veel later. Niet tijdens mijn zwangerschap. Niet in de jaren waarin ik mijn dochter opvoedde. Maar tijdens het schrijven van mijn levensverhaal.
En dat vind ik, terugkijkend, misschien nog wel het meest opmerkelijke.
Dat je jarenlang keuzes kunt maken vanuit overtuigingen waarvan je denkt dat ze volledig van jezelf zijn, zonder te beseffen hoe sterk je verleden daarin meespeelt.
Ik begrijp nu beter waarom die wens zo ontzettend sterk was.
Hoeveel vrouwen herkennen dit?
Sinds die ontdekking vraag ik mij regelmatig af hoeveel andere vrouwen en moeders een vergelijkbare ervaring hebben.
Hoeveel vrouwen hebben ooit gedacht: bij mij thuis gaat het later anders?
En hoeveel van hen hebben zich, net als ik, nooit gerealiseerd dat achter hun verlangen naar het moederschap misschien ook een verlangen naar iets anders schuilging?
Naar veiligheid. Naar geborgenheid. Naar het doorbreken van een geschiedenis die zich vooral niet mocht herhalen.
Ik kan mij nauwelijks voorstellen dat ik daarin de enige ben.
Misschien was jouw kinderwens ook meer dan alleen het verlangen naar een kind. Misschien was het, zonder dat je het destijds besefte, ook een belofte aan jezelf.
Ik ben benieuwd of je iets van jezelf herkent in dit verhaal. Of dat jouw kinderwens juist uit heel andere drijfveren voortkwam.
Als je jouw gedachten of ervaringen wilt delen, nodig ik je van harte uit om hieronder een reactie achter te laten. Want juist door onze verhalen te delen, ontdekken we soms verbanden die we eerder niet zagen.
Wil je meer van mij lezen?
In mijn autobiografische roman Was dit het nu allemaal waard? deel ik mijn zoektocht naar betekenis - eerlijk, kwetsbaar en zonder pasklare antwoorden.
Blijf op de hoogte van nieuwe blogs
Schrijf je hier in, dan mis je niks