banner kate

banner kate

Woorden

over leven

links levensverhalen

De derde dag

Het werd avond en het werd morgen. De derde dag... van mijn pelgrimage op zoek naar vrede.

Vandaag overleg ik weer even met de uitgever die een intens boek van een klant van mij gaat uitgeven. Ze heeft een waargebeurd verhaal geschreven over een onbevangen, jonge kerkorganist die vlak voor de Tweede Wereldoorlog een mooi meisje trouwt. De oorlog rukt ze wreed uiteen en pas na de oorlog kunnen ze de draad van hun liefde weer oppakken. Maar het geweld blijkt diep in haar verscholen te zitten. Hij zoekt hulp en vrede bij God, bij hun pastor en bij de hulpverlening. Iedereen lijkt te weten wat er is, maar iedereen zwijgt. Langzaam verliest hij zijn geloof. Wanneer zijn geliefde vrouw een gevaar wordt voor hun pasgeboren zoon, móet hij zelf in actie komen. Zal hij op tijd de vrede in hen vinden?

Zaterdag tijdens de Walk of Peace raakte ik in gesprek met Kees en zijn vrouw Pia, nog voordat we op weg gaan naar het Mandela-monument. Zij zijn lid van de Quakers, een kerkgenootschap.
“Wij zijn ervan overtuigd dat ons geweldloos opstellen in het dagelijks leven, een integraal deel uitmaakt van onze wens om Jezus' weg naar vrede te volgen,” verkondigt Kees.

Zijn leven is doordesemd van een intens verlangen naar vrede en gerechtigheid. Hij komt namens de Raad van Kerken op voor onderdrukten, bezocht de avond ervoor nog een bijeenkomst over het Israëlisch-Palestijns conflict, is lid van een Europese vredesbeweging en is zo dagelijks in de weer voor vrede.

Pia valt hem bij: “Maar het begint bij je gezin: De kinderen probeerden we al mee te geven hoe belangrijk het is om met vrede bezig te zijn. Op hun scholen ook, dat is zo belangrijk. En gelukkig zien we dat de kinderen die waarden ook weer uitdragen op hun manier. Daar doen we het voor.”

Kees maakt zich boos dat Nederland bommenwerpers koopt voor nucleaire taken: “We hebben in de jaren '70 zó massaal laten weten dat we dat soort wapens niet willen! Ik ga in mijn speech straks oproepen om wéér massaal in opstand te komen hiertegen.”

Een christen die gebukt onder geweld zijn geloof verliest, een christen die geweld verzwijgt en een christen die geweldloosheid van de daken schreeuwt als noodzakelijke stap naar vrede. Een verwarrend beeld. Hoe zit dat met die christenen? Hoe zit dat met de christen in mij? Hoog tijd om het morgen aan een andere reisgenoot te vragen. Of misschien eens aan mezelf.

Want het is avond en morgen wordt het weer licht.

#pax #walkofpeacealmere #legerdesheils #huisvanvrede #vredesweek2019 #vrede #vredesweek

(foto: pelgrims bij het Mandela-monument)

Mandela monument gecompr

Nog zoveel te doen en mijn pad is nog zo open.

Dag twee van mijn pelgrimstocht op zoek naar vrede. Vandaag ga ik op bezoek bij een oudere dame die ik eens per week help met van alles. Vandaag vroeg ze mij bij een gesprek te zitten waar ze tegenop zag. En inderdaad legt haar bezoeker haar, met alle goede bedoelingen van dien, het vuur aan de schenen.
“Als je écht vrede wilt met anderen, zul je moeten accepteren dat anderen zijn zoals ze zijn en je af moeten vragen wat jíj anders kunt doen.”
Hij zegt het niet helemaal handig en ze raakt bevangen door haar angst.

Ik denk terug aan een gesprek dat afgelopen zaterdag had tijdens de Walk of Peace in Almere. Op zeker moment liep Svetlana een stukje met mij op, een warme, stralende vrouw die ik ken van zangavonden in Inloophuis De Ruimte. Ze loopt uit volle overtuiging mee, maar niet om een statement te maken naar anderen. Vooral om te voelen wat zíj kan doen voor vrede.

“Mijn wijsheid van vandaag is dat ik merk dat er nog zoveel te doen is en mijn pad is nog zo open," legt Svetlana uit. "Ik ben in een andere fase in mijn leven gekomen en dacht: ik begin bij het begin vandaag en kijk wat er op mijn pad komt. Ik kijk rond naar waar ik nog iets kan aanreiken. Wil ik iets met kinderen doen of wil ik weer zingen of misschien dansen? Het pad gaat voort, ik weet nog niet waar het heen gaat leiden.”

’s Avonds aan de telefoon praten de oudere dame van vandaag en ik nog na over het heftige gesprek vanmiddag. Ze zegt: “Ik wil wel, maar ik ben zo bang en wil daar graag hulp bij. Ik heb nog een weg te gaan.”
We spreken af om daar samen met nog iemand anders over door te praten. De weg verder op te gaan.

Dag twee van mijn pelgrimstocht naar vrede is er een geworden van verlangen naar het pad, ook al is het onbekend en beangstigend. Laat ik nieuwsgierig zijn en erop vertrouwen dat ik niet alleen ben, hulp kan vragen als ik angstig word.

Er is nog zoveel te doen en mijn pad is nog zo open.

#pax #walkofpeacealmere #legerdesheils #omroepflevoland
#huisvanvrede #vredesweek2019 #vrede #vredesweek

WoP Svetlana

Ik ga op pelgrimstocht

Eergisteren startte ik mijn pelgrimage op zoek naar vrede. Op de Internationale Dag van de Vrede, tijdens de Walk of Peace in Almere. Geen idee hoe lang mijn reis gaat duren. In ieder geval een week, de Vredesweek. Waarschijnlijk langer. Misschien wel mijn hele leven. Dat zou ik mooi vinden. Telkens weer een nieuwe stap, nieuwe ontmoetingen, nieuwe inspiratie. Op zoek naar vrede. Wat dat ook moge zijn.

Ik vroeg het gisteren aan veel medepelgrims. Ik kreeg vele antwoorden. Ik zal er de komende tijd verschillende met jullie delen. Maar ik voelde één gemene deler. En die was overweldigend sterk. Het voelde als een stroom energie die de hele stoet voortstuwde. En die hen nog lang zal blijven voortstuwen op onvermoede wegen. Het was een intens verlangen naar vrede. Wat dat ook moge zijn. Het verwarmde mij en allen om ons heen. Geen druppel op een gloeiende plaat, geen zoveelste idealistisch initiatief waar je vervolgens niks meer van hoort. Dit gaat door, verspreid zich als een olievlek. Natuurlijk zullen er grote hobbels op ons pad komen, rotsblokken, rotswanden. Maar het gaat door. Linksom of rechtsom, boven - of onderlangs, langzaam of snel, struikelend of nog anders.

Ga je mee op reis? Hier (en op Facebook) doe ik verslag van wat er onderweg gebeurt. Beleef het met me mee en laat me weten (op Facebook) wat je erbij denkt of voelt. Dan zal ik me in goed gezelschap weten. En voel je vrij om mijn gedachten te delen, zodat de olievlek steeds groter wordt. Dank je wel alvast, reisgenoten!

Eergisteren startte mijn pelgrimage op zoek naar vrede.

#pax #walkofpeacealmere #legerdesheils #omroepflevoland 
#huisvanvrede #vredesweek2019 #vrede #vredesweek

WoP cirkel Vrije School gecompr

Vakantieblog: Ça va, Jean?

Luid toeterend en zwaaiend rijdt de Fransman met de pleisters op zijn voeten in zijn Renaultje de camping af. Natuurlijk zwaaien we terug. Exit Jean. 

Hij deed me denken aan een andere Jean die ik eens op Franse vakantie tegenkwam. Als student beklom ik met een vriend de Pic du Canigou in de oostelijke, Franse Pyreneeën. We hadden de hele zomervakantie geoefend op lagere bergtoppen en de hoogste voor de laatste dag bewaard. We hesen ons rugzakje op, waar het stokbrood aan de bovenkant uitstak, de thermoskan links en de waterfles rechts zat. Bij het eerste ochtendkrieken begonnen we aan de klim, op onze inmiddels goed ingelopen, degelijke bergschoenen. Lunch op de top, hadden we ons voorgenomen, zodat we de hele middag de tijd zouden hebben voor de afdaling.

Na een uurtje haalden we, nog ruim onder de boomgrens, een andere wandelaar in, op schijnbaar spiksplinternieuwe, fel rood glanzende reebokjes. Hoewel het nog koel was in het bos, was hij even gestopt voor een drinkpauze. Een opgewekte vijftiger met een klein buikje begroette ons met glinsterende kraaloogjes onder keurig kort gekapt, donker haar. Wij namen ook een slokje uit onze veldfles en knoopten een praatje aan in ons beste Frans. "Aussi à le Pic du Canigou?"

Ja, hij was er speciaal voor in het donker van huis gegaan. Hij kwam uit de naburige grote stad. Samen oplopen dan? Mais bien sûre!

Helaas bleek zijn tempo op de steile stukken niet zo hoog te liggen. Hijgend en zwetend moest Jean regelmatig op adem komen, de tijd checkend op zijn glanzende horloge met diverse meters erop.

"Ça va, Jean?" riepen wij dan steeds, elkaar een knipoog toespelend. Hoe lang tot hij om zou keren? 

Maar steeds klonk het: "Oui! Ça va!" En dan kwamen de glanzend rode reebokjes weer vast besloten aanstappen. Voor zo'n stelletje laaglanders zou de lokale Fransman niet onderdoen! 

Jean zag ondertussen zijn plastic wielrennersbidon zienderogen leger raken. Toen hij langs een rots wat water zag sijpelen, probeerde hij onhandig zijn schaarse voorraad aan te vullen. Behulpzaam plukte mijn vriend een blad waarmee hij het water van de rots in de bidon liet lopen. "Oh, vous avez beaucoup d'experience! Merci, merci!"

Mijn vriend glimlachte beleefd en liep verder. Want ook wij begonnen op ons horloge te kijken. Lunch op de top zou in dit tempo niet gaan lukken. We besloten onze lunch op een mooi uitzichtpunt te genieten, ongeveer een uurtje onder de top. Jean ging dankbaar zitten en trok een paar dure noodrantsoenrepen uit een bergsportwinkel uit zijn rugzak, onderwijl docerend dat dat het beste klimvoer was, dat je maar kon wensen. De onbestendig ogende, bruine, droge repen korter zien worden, smeerden wij dankbaar een dikke laag welriekende camembert op ons verse stokbrood. En mijn vriend begon een goed gesprek. 

"Alors, Jean, weet je zeker dat je naar de top wilt? Zou je niet verstandig zijn en hier omkeren?" Protest uiteraard in opgewonden Frans met veel gebaren. 

"Cher Jean, we hebben nu 5 uur gelopen en zijn nog niet boven. Als we de Pic willen halen en vóór het diner, vóór het donker beneden willen zijn, moeten we sneller lopen en minder pauzeren. In het donker een berg afdalen, is gevaarlijk. Begrijp je dat? Kun je dat?"

"Mais bien sûre, kon hij dat! Naturellement!" OK, wij waren bevrijd van beleefd wachten en zetten het tempo erin.

"Ça va, Jean?" Hmm, klonk het achter ons. 

Vlak onder de top: "Ça va, Jean?“ Stilte. 

Op de top natuurlijk uitgelatenheid, fotomomentjes en genieten van het uitzicht. We feliciteerden Jean met zijn prestatie. Trots liet hij ons zijn nieuwe, supersonische horloge zien, speciaal aangeschaft voor de gelegenheid: mét hartslagmeter, want hij was hartpatiënt. Zijn arts had hem geadviseerd om te gaan bewegen. Hij zou zijn arts, zijn vrouw en kinderen laten zien dat hij kon veranderen! 

Mijn vriend en ik keken elkaar geschrokken aan. We wisten dat het meest riskante stuk nog moest komen: de afdaling over los liggende rotsen met vermoeide, ongeoefende benen, afnemende concentratie én op wiebelige reebokjes. Vóórdat de duisternis zou gaan invallen. Het hart van Jean kon blijkbaar nog heel wat aan, maar waar lag de grens? We begrepen dat we hem niet alleen in de bergen mochten achterlaten.

"Allée, Jean, on y va! Wie het eerste beneden is!" In een straf tempo zetten we de afdaling in.

"Ça va, Jean?"

"Non!" klonk het nijdig achter ons.

Tijdens een korte drinkpauze trok Jean zijn niet meer zo glanzende, niet meer zo rode reebokjes uit en inspecteerde zijn kapotte tenen. Elke steen die zijn voorvoet raakte, moest hem haast wel een pijnscheut opleveren. Wat was wijsheid? Het tijdperk van de mobiele telefoons was nog niet aangebroken. Zolang hij kon lopen zonder blijvende schade te veroorzaken, was terug naar de bewoonde wereld de beste optie. De verbandtrommel lag in de auto onder aan de berg.

"Nog twee uur voordat de schemering invalt, Jean, allez-y!"

Woest keek hij zijn slavendrijvers aan, maar begon wel zijn schoenen weer aan te trekken.

Vlak voor de schemering kwamen we weer bij de auto's. Bij een beekje waste Jean zijn voeten en versierde ze met Hollandse pleisters. We complimenteerden hem met zijn doorzettingsvermogen. Dankbaar toeterend en zwaaiend reed het autootje vervolgens het dal in naar de grote stad. 

"Ça va, Jean!"

images