Waarom steeds meer eenoudergezinnen? De mannenemancipatie stokt.

Waarom komen er steeds meer eenoudergezinnen?

Alweer even geleden las ik een artikel in Ouders van Nu, geschreven door Sanne van de Wetering: 'Er zijn steeds meer alleenstaande ouders, waarom is het gezin dan nog steeds het ideaal?' Als ervaringsdeskundige trekt zo'n titel altijd mijn aandacht. Het zette me aan het denken over de oorzaak van die aanwas.

De droom achter het verlangen naar een gezin

Het begint bijna altijd met een oprecht verlangen. Twee mensen die iets samen willen opbouwen, een thuis, een toekomst, een gezin. Dat verlangen is niet alleen maar romantiek. Er schuilt een vaak onderschatte en onzichtbare, biologische oerkracht achter: overleven en voortplanting. Ook had Gods boodschap ‘Ga heen en vermenigvuldig U’ eeuwenlang veel invloed.

Met zoveel krachtige drijfveren is het haast logisch dat het gezin zo diepgeworteld is als ideaal. Maar waarom lukt het tegenwoordig dan bij zovelen toch niet?

Hoe het was: de tijd van mijn moeder

Om dat te begrijpen, moeten we even terug in de tijd. In de generatie van mijn moeder was de structuur helder, al was helder niet hetzelfde als eerlijk. De kerk had een stevige vinger in de pap. Als meisje werd je klaargestoomd voor één rol: trouwen, kinderen krijgen, je man dienen.

En als je eenmaal getrouwd was? Dan werd je juridisch handelingsonbekwaam verklaard. Volledig afhankelijk van de grillen van je man die ook nog eens alle juridische zeggenschap over de kinderen had. Er was geen uitweg. Je zat in de tang.

De geest is uit de fles, en komt er nooit meer in

Sindsdien is er veel veranderd. Vrouwen zoals de Dolle Minas en Corry Tendeloo hebben daar jarenlang felle strijd voor moeten leveren, en dat is geen leuk historisch weetje, het is een onomkeerbare transformatie. De geest is uit de fles. Vrouwen laten zich niet meer terug manoeuvreren naar een ondergeschikte positie. Nooit meer.

Gelijkheid voor de wet, ongelijkheid aan de keukentafel

Druppelsgewijs drong ook bij mannen het besef door dat de moeder van hun kinderen recht had op persoonlijke groei en een leven buitenshuis. Zolang dat maar niet ten koste ging van de kinderen. En precies dáár begon de schoen te wringen.

Want voor de wet zijn mannen en vrouwen vandaag de dag 100% gelijkwaardig. Maar in de privésfeer van het gezin lukt het maar mondjesmaat om de zorgtaken even eerlijk te verdelen. Het emancipatieproces stokt, niet in de rechtszaal, maar aan de keukentafel.

Waarom het aantal eenoudergezinnen blijft groeien

En zo kom ik terug bij de vraag van Sanne. Zolang dat laatste stukje mannenemancipatie, het eerlijk verdelen van zorg en verantwoordelijkheid thuis, nog niet is beslecht, denk ik dat het aantal eenoudergezinnen alleen maar verder zal toenemen. De discussies aan de keukentafel over gelijkwaardigheid, richten soms zoveel schade aan, dat ze een relatie langzaam ontwrichten. Tot er niets meer te redden valt.

Mijn pleidooi: een ouderschapsplan als businessplan

Wat ik zou willen? Dat we na de fase van romantische dromerij over kinderen en een gezin, een verplicht moment van echte bezinning inbouwen, vóór het ouderschap begint.

Ik zie die taak voorlopig bij de vrouw liggen. Niet omdat het haar verantwoordelijkheid is, maar omdat zij degene is voor wie er (nog steeds) het meest op het spel staat zolang de maatschappelijke mannenemancipatie nog gaande is. (Yes we can!)

Benader het stichten van een gezin als een onderneming die je samen opzet. Brainstorm over verantwoordelijkheden en verwachtingen. Verdeling van zorgtaken en financiële onderbouwing. Leg je plan eens voor aan een onafhankelijke expert die kritische vragen durft te stellen, om de blinde vlekken zichtbaar te maken. Evalueer grondig en neem een besluit. Plan tussentijdse evaluaties in die je serieus neemt. Je auto breng je ook zonder morren elk jaar naar de APK-keuring.

Heb jij ook ideeën voor de mannenemancipatie?

Heb jij ook creatieve, sublieme, haalbare ideeën om de mannenemancipatie verder vlot te trekken? Ik ben er razend benieuwd naar. Stuur me gerust jouw gedachten en ideeën ingevandervies@woordenoverleven.nl

Wil je meer van mij lezen?

In mijn autobiografische roman "Was dit het nu allemaal waard?" deel ik mijn zoektocht naar betekenis. Eerlijk, kwetsbaar, inspirerend, zonder pasklare antwoorden.

Blog delen met anderen?

Blijf op de hoogte van nieuwe blogs

Schrijf je hier in, dan mis je niks

Volg mij op de social